Mewki zwane także "gołębiami z żabotem" (od francuskiego słowa "jabot"). Rasy należące do tej grupy są reprezentowane przez gołębie drobne lub nawet bardzo małe. Mają one krótki dziób skierowany do dołu, pełne, obwisłe podgardle, z żylastą pofałdowaną skórą i krawat, czyli żabot lub gors, uformowany z rosnących na przedniej części szyi zmierzwionych piór, układających się na boki i do góry. Większość z tych ras hodowana jest w pięknych odmianach barwnych.

Mewki pochodzą z Azji i z Afryki. Niektóre z importowanych stamtąd ras, dzięki pracy hodowlanej i prowadzeniu selekcji zgodnie z gustem i wymaganiami hodowców europejskich, zmieniły swój pierwotny wygląd stając się rasami europejskimi. Z tych ostatnich bardziej znane są mewki hiszpańskie z barwnym ogonem (Repelon i Wenera); mewki holenderskie (Hollandsche Boerenmeeuwtje); starodawne mewki holenderskie (Oud-hollandse Meeuw); mewki norweskie (Norske Petenter), mewki francuskie (Cravates francais), mewki belgijskie (Antwerp Smerle), mewki niemieckie (Deutsche Mouchen), mewki czeskie (Racek ćesky), mewki polskie itd. Inne importowane rasy hodowane w Europie zachowały oryginalną formę, jak na przykład blondynety i mewki egipskie.

Mewka polska. Tę rodzimą odmianę mewek utworzono w Polsce w latach międzywojennych, kiedy to nazywano ją jeszcze "mewką lwowską". Bezpośrednio po zakończeniu drugiej wojny światowej, polscy hodowcy rozporządzali "niedobitkami" naszych mewek pochodzenia lwowskiego, które różniły się od mewek niemieckich i innych istotnymi cechami: przede wszystkim odrębnością budowy głowy, inną sylwetką, długością całkowitą ciała. O ile długość całkowita mewki niemieckiej, zgodnie z wymaganiami wzorca, wynosi 30 — 31 cm, a mewki anatolskiej 28 — 30 cm, o tyle nasze wymagania wzorcowe stawiają warunek, aby mewka polska nie była dłuższa niż w granicach 27—29 cm.

Hodowcy lwowscy, zgodnie ze swoimi upodobaniami, wytworzyli odmianę mewek, która ma głowę czworograniastą, krótką i szeroką, z wysokim i szerokim czołem (wysokość czoła, mierzona nad woskówką odpowiada szerokości głowy, mierzonej nad oczami ptaka), spłaszczoną w partii ciemieniowej. Natomiast głowa mewki niemieckiej, oglądana z profilu, jest wyraźnie kulista.

W powstawaniu mewki polskiej główną rolę przypisuje się mewce anatolskiej dawnego typu, która miała niemal czworograniastą i słabiej umięśnioną (tzw. suchą) gładko upierzoną głowę, a ogon barwny. Krzyżowano ją u nas z inną mewką wschodnią, noszącą nazwę "domino", poza tym z mewką niemiecką i prawdopodobnie jeszcze z innymi odmianami, a produktem tego krzyżowania była mewka lwowska. Na pokrewieństwo mewek polskich z odmianą "domino", zdaniem J. Stocha, wskazuje używana często nazwa "dominikany", ale główne piętno na wyglądzie omawianej tu odmiany wycisnęło pokrewieństwo z mewką anatolską, gdyż spiczastoczube mewki wschodnie "domino" były, w owym czasie, bardzo rzadko spotykane w Europie.

Z nielicznych osobników typu lwowskiego, jakie pozostały z ostatniej pożogi wojennej, czysto "rasowe" egzemplarze znajdowały się (1968 r.) w niewielu hodowlach, głównie w Gdańsku, Bydgoszczy, Opolu i Rzeszowie. Był to materiał wyjściowy do odrestaurowania dzisiejszej mewki polskiej, która, zgodnie z opracowanym dla niej wzorcem, powinna mieć następujące, typowe dla niej cechy:

Głowa krótka, szeroka, z wysokim stromym czołem, w partii szczytowej spłaszczona, zdobna z tyłu w piórka tworzące małą koronę. Dziób krótki, u podstawy szeroki, tępo zakończony, skierowany stromo, równo z linią czoła, do dołu, koloru jasnego. Woskówka krótka, szeroka (szersza niż u mewki niemieckiej), gładka, pokryta białym pudrem. Oczy duże, uwypuklone, ciemnobrązowe, obramowane szeroką, możliwie podwójną, jasną obwódką powiekową. Szyja krótka, w obwodzie okrągła, przechylona do tyłu. Z dobrze wypełnionym podgardlem i równo ukształtowanym (ładniej niż u innych przedstawicieli mewek) żabotem, obfitującym w pióra. Pierś szeroka, wypukła wysunięta do przodu i uniesiona nieco do góry. Grzbiet krótki, zwężający się i pochylony w kierunku ogona, który powinien być krótki i typowo zwarty. Skrzydła krótkie, przylegające do tułowia. Upierzenia ciała ściśle przylegające, pióra krótkie, lecz o szerokich chorągiewkach. Nogi niskie, stosunkowo drobne, o skokach nieupierzonych. Ubarwienie: całkowicie białe (rzadziej spotykane) lub białe z czarnymi, czekoladowymi, niebieskimi, czerwonymi, żółtymi, brązowopłowymi, żółtopłowymi i cętkowanymi (w różnych kolorach) pokrywami skrzydeł. U mewek mających tarcze niebieskie albo brązowopłowe czy żółtopłowe — dwa poprzeczne pasy na skrzydłach.